09 wrzesienia 2016

WYROK SĄDU NAJWYŻSZEGO W SPRAWIE PRZECIWKO MBANKOWI

8 września 2016 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 maja 2015 r. (sygn. akt I ACa 16/15).

Obrazek

Sprawa dotyczy zawartej w 2007 r. umowy konsumentki i jej męża z bankiem o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF na kwotę ok. 300.000 złotych (z 30-letnim okresem spłaty kredytu). Pod koniec 2010 r. bank, na skutek zaniechania spłacania rat przez kredytobiorców, wypowiedział umowę kredytową i w 2013 r. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, któremu sąd nadał klauzulę wykonalności. W pozwie konsumentka zażądała pozbawienia wykonalności bankowego tytułu egzekucyjnego opatrzonego klauzulą wykonalności, wystawionego przez mBank S.A. oraz zakwestionowała m.in. postanowienia umowne odnoszące się do konieczności przeliczania kwoty kredytu i raty kapitałowo-odsetkowych po kursie franka szwajcarskiego według Tabeli Kursowej obowiązującej w banku.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację banku od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2014 r. (sygn. akt I C 554/14) i zgodził się z argumentacją powódki, potwierdzając, że analizowane postanowienia umowne są niedozwolone i – zgodnie z art. 3851 §1 k.c. – nie wiążą jej, a kwota zadłużenia określona w bankowym tytule egzekucyjnym nie wynika z umowy kredytowej zawartej przez strony. Sąd Apelacyjny stwierdził ponadto, że wypowiedzenie umowy kredytu nie było skuteczne w związku z nieprawidłowym doręczeniem wypowiedzenia umowy kredytu powódce, a zatem odpadła podstawa prawna bankowego tytułu egzekucyjnego i należało w całości pozbawić go tytułu wykonalności. Sąd Apelacyjny pozostawił „otwartą” kwestię rozliczeń stron z tytułu umowy kredytu.

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną złożoną przez mBank S.A. i orzekł 5000 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd uzasadniając decyzję wskazał, że bank wykazał się brakiem należytej staranności w działaniu związanym z poinformowaniem konsumentki o wypowiedzeniu umowy kredytu hipotecznego waloryzowanego do CHF. Bank powinien był podjąć starania, żeby ustalić adres powódki – nie mógł przy pierwszej niedoręczonej wysyłce (dwukrotnie awizowanej) przyjąć, że pismo zostało doręczone. Jednocześnie, bank skupił swą uwagę na adresie, o którego nieaktualności posiadał stosowne informacje. Bank miał świadomość, że konsumentka wzięła kredyt na zakup nowego mieszkania, w którym zamierzała jak najszybciej zamieszkać. W związku z tym, bank posiadał wiedzę, że adres wskazany przez powódkę w umowie kredytu nie jest aktualny. Należy również zaznaczyć, że bank miał obowiązek podjąć postępowanie upominawcze, a nie od razu wypowiadać umowę kredytu hipotecznego. Postępowanie takie, zdaniem Sądu, dawałoby szansę na ewentualną ugodę między stronami. Wypowiedzenie umowy kredytu wiąże się  z poważnymi konsekwencjami dla konsumentów, zatem powinno być poprzedzone innymi – mniej radykalnymi – działaniami. Bank wiedział, że skoro konsumentka ma problemy z regularną spłatą rat, to tym bardziej nie będzie w stanie spłacić wszystkich należności finansowych z tytułu wypowiedzenia umowy kredytu i postawienia całego kredytu w stan wymagalności przez bank.

W związku z nieprawidłowym (nieskutecznym) doręczeniem, umowa kredytu hipotecznego nie została skutecznie wypowiedziana, a zatem nie było podstaw do wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego.

Niezależnie od powyższego, Sąd wypowiedział się co do abuzywności klauzul zawartych w umowie dotyczących sposobu ustalania kursów walut w odniesieniu do kwoty kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych. SN stwierdził, że Sąd Apelacyjny prawidłowo wskazał, na czym w omawianym przypadku polega abuzywność ww. klauzul. Ich niedozwolony charakter opiera się na tym, że nie były przedmiotem indywidualnych negocjacji, a jednocześnie bank nie wskazał, w jaki sposób kurs walut obcych będzie konkretnie ustalany. Bank ustalał te kursy, biorąc pod uwagę jedynie własne potrzeby. Jednocześnie SN stwierdził, że konsekwencje i skutki abuzywności tych postanowień są poza zakresem kognicji SN. Sąd podkreślił także, że wyrok ten nie oznacza, że kredytobiorcy nie są zobowiązani do spłacania rat kredytu – przeciwnie – są oni zobowiązani, jednak kwestia dotycząca sposobu spłaty nie jest przedmiotem tego rozstrzygnięcia.

Sygn. akt II CSK 750/15

Cookies

Na naszej stronie korzystamy z plików cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Rozumiem i akceptuję